Soo Cho Jass United: Pandora

Soo Cho's derde album met als gast de Argentijnse saxofonist-fluitist Javier Girotto 
Not a single unnecessary note - Every note was there for a reason and had a purpose and a meaning (Soo Cho).  
Hans Koert

Soo Cho Quartet verrast  in Porgy en Bess, schreef ik een half jaar geleden …… . Mijn eerste kennismaking met de charmante Koreaanse pianiste Soo Cho dateert van november 2012, toen ze met haar kwartet met Angelo Verploegen,  Janos Bruneel op bas en Jasper van Hulten op slagwerk in Porgy en Bess (Terneuzen) optrad, de plek waar ze jaren geleden haar eerste echte gig speelde …..   Here, in Porgy en Bess, I had my first gig ….. When I came to this place I got that same feeling again …. Oh, how nervous I was ....

 Soo Cho Jass United - Pandora ( CLP CD 130)

Onlangs verscheen Soo Cho’s nieuwste cd, Pandora met haar groep Jass United met daarin Soo Cho aan de vleugel; de Argentijnse rietspeler met Italiaanse roots  Javier Girotto op sopraansax en fluit, Sven Happel op contrabas en elektrische bas en Jasper van Hulten op slagwerk. Hoewel de naam van de band, Jass United, stokoude archaïsche klanken suggereert uit de beginjaren van de jazz, toen jazz nog jass heette, is dit niet het geval ….   The meaning of Jass United is: JASS is all our names. JAvier Girotto, JAsper van Hulten, Soo Cho and Sven Happel, legde Soo Cho uit.

 Soo Cho (foto: Hans Koert)

Tijdens de eerste set in Porgy en Bess verklapte Soo Cho, dat ze binnenkort een nieuwe uitdaging wilde aangaan, een aantal optredens met de Argentijnse saxofonist Javier Girotto; deze samenwerking leidde uiteindelijk tot een serie concerten en daarvan is deze cd het eindresultaat geworden.  Soo Cho doet uitgebreid verslag van de hectische periode rond de plaatopname, waarbij uiteindelijk, alles op zijn plaats valt. I can say the end result was much better and more beautiful than I had hoped for. ….. I really appreciated all the little details in the music. Not a single unnecessary note was present.  Every note was there for a reason and had a purpose and a meaning (Soo Cho in het boekje bij de cd Pandora)

Soo Cho koos deze keer  niet voor diepgravende analyses m.b.t. haar composities.  I wrote all the stories about the music in my previous CDs, but I thought it's not really necessary. The titles of the music tells by itself.  Wel doet ze opening van zaken hoe haar nummers meestal ontstaan ….. uit een open improvisatie, zonder vooropgesteld doel. Alleen het titelnummer Pandora vormde daarop een uitzondering ….  legt ze uit. Hopefully this different approach is evident and adds a new flavour to the album.

 Jasper van Hulten (foto: Hans Koert)

Ze vertelt in het boekje behorende bij de cd uitgebreid over haar bewondering voor Javier "Okay Man" Girotto. I’ve known him for three years ( december 2012) now, but I have never seen him looking angry or annoyed.  Zijn bijnaam, die ze hem gegeven heeft, the Okay Man, dankt hij aan het feit, dat dit z’n geijkte antwoord is, als ze zich bezorgd over hem voelt. He always says I am okay to whatever I ask him: “Are you hungry?” "Are you comfortable?" He always answers: 'I’m Okay". Eén van de nummers die ze speciaal voor hem schreef is getiteld Tango Tango, een nummer dat opent met een lange piano intro voordat de andere bandleden het meeslepende tangoritme introduceren;
Ze bewondert Javier om zijn spel ... en vond het in het begin best eng met hem op tournee te gaan ... To be honest, I was a little bit apprehensive to play with him at first, I wasn't sure I would be able to support him or follow his energy  ... .... Het nummer Last Mile is één van Soo Cho's meest favoriete .... de manier waarop Javier zijn rol invulde .... I was speechless; he understood the melody so well and interpreted it in just the way I had hoped.  

 Soo Cho (foto: Hans Koert)

Javier werd geboren in Cordoba, Argentinië april 1965 en leerde klarinetspelen op het Conservatorio Provincial De Cordoba. In 1984 kreeg hij een beurs om te gaan studeren aan de Berklee School of Music, waar hij cum laude slaagde.  Rond z’n 25ste ging hij in Italië wonen, het land waar zijn wortels liggen, en stichtte er o.a. een groep samen met slagwerker  Horacio "El Negro" Hernandez, de Latin-Jazz-Sextett Tercero Mundo.

 Hoewel hij in New York, begin jaren negentig, al meewerkte aan opnamen met o.a. gitarist Fernando Tarres, groeide hij in Italië uit tot een veel gevraagd saxofonist en fluitist op talloze plaatproducties, bij o.a. Enrico Rava. Met zijn saxofoonband Six-Sax debuteerde hij onder eigen naam met de plaat Homenaje (1995) 
Sven Happel  speelt nu zo’n vier jaar bij Soo en speelt op deze plaat niet alleen contrabas.  I was quite surprised, but also happy, when Soo told me she had written some tunes that she tought may sound better with me playing the electric bass on them.  Het werden uiteindelijk twee nuimmers, waarop Sven de  electrische basgitaar bespeelt.  Slagwerker Jasper van Hulten kent Soo al heel lang, nog van de tijd toen ze nog maar net in Nederland was en bij Bert van den Brink studeerde.  Hoewel Jasper toen al onder de indruk raakte van haar lyrische pianospel en uitgebalanceeerde composities, zou het duren tot vorig jaar, voordat hij in Soo Cho’s groep ging spelen.

Soo Cho (foto: Hans Koert)

 Momenteel is Soo Cho en haar groep bezig met een presentatietournee langs Nederlandse podia. Zo speelt ze met pinksteren in Jazz in Duketown en verder nog de komende weken in Amsterdam, Arnhem en Dordrecht.
Pandora: Een mooi vervolg op haar eerdere twee cd’s …. Een plaat waar je niet zomaar aan voorbij kunt.
De plaat is te bestellen op de website van Soo Cho, of tijdens één van haar concerten.

Hans Koert
keepswinging@live.nl
Volg de keep (it) Swinging  blog via Facebook of vraag de gratis nieuwsbrief

De Koreaanse Soo Cho kwam tien jaar geleden naar Europa om hier onder de hoede van haar leermeester Bert van den Brink de kneepjes van de jazz onder de knie te krijgen.  En hoe .... Ze verraste vorig jaar met haar kwartet in Porgy en Bess en weet ook nu weer, met haar onlangs verschenen album Pandora, de luisteraar op het puntje van de stoel te laten zitten.

 Retrospect
Keep Swinging (old) Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Chet Baker - 25 jaar later

Chet Baker - 25 jaar na zijn val geëerd door zijn fans. 
Optreden in Porgy en Bess herinnerd.
Hans Koert

Afgelopen zaterdag, 11 mei bezocht ik in Leuven een boekhandel, die, afgaand op zijn wervende etalageleuzen, boeken tot wel 70% van de verkoopprijs verkoopt, en werd aangenaam verrast door de zwoele kopstem van Chet Baker ........... dat maakt winkelen leuk, maar meteen realiseerde ik me dat de keus om Chet Baker te draaien misschien wel eens minder toevallig was dan ik eerst vermoedde. Zou het te maken kunnen hebben met het feit dat 25 jaar geleden de jazz-icoon overleed door een ongelukkige val uit een Amsterdams hotelraam? Navraag bij het meisje aan de kassa, van wie ik de gezamenlijke misdaadverhalen van Jef Geeraerts voor een vriendenprijsje mocht meenemen, gaf me geen uitsluitsel - ze keek me aan alsof ik haar een oneerbaar voorstel deed .... Chet Baker - ze had nooit van de man gehoord .... een feit dat ik haar niet kwalijk kan nemen, opgroeidend in een tijd dat dit soort jazzmuziek niet meer gehoord mag worden op de radio ....

 

 De voorzitter van de Stichting Jazzclub Zeeuws-Vlaanderen toont het affiche met Chet Baker ( bron: PZC 24 mei 1985)

Chet Baker - een legendarisch jazztrompettist en jazzvocalist; een icoon, die een leven van extremen leidde, een leven van hoogte-, maar ook peilloze dieptepunten ..... Hij hield het cliché van de aan drugs verslaafde jazzmuzikant levend, een cliché, dat wellicht paste bij jazzmusici uit de jaren vijftig van de vorige eeuw, maar tegenwoordig gelukkig tot de uitzondering hoort. Er zijn boeken vol over Chet Baker geschreven, die voor 80 procent gaan over zijn opmerkelijk leven en voor 20 procent over zijn muziek. Wie zijn leven wil kennen moet de film Let's Get Lost van Bruce Weber maar eens bekijken - een portret van een playboy, die roem en aanzien verwierf in de jaren vijftig, eerst samen met Gerry Mulligan, maar al snel als "sessiemuzikant", met iedereen die met hem wilde spelen; een mens, soms onberekenbaar, vaak onbereikbaar ook, een paria in het gewone leven, die een leven met drugs aanging en uiteindelijk verloor .............  letterlijk ten val kwam!

 Chet Baker tijdens het optreden in Porgy en Bess ( 31 mei 1985) (bron: boek: 40 jaar Porgy en Bess)

Chet Baker trad één keer in Porgy en Bess (Terneuzen) op, tijdens het Schelde jazzfestival van 1985. Zo'n grote naam naar de club van Frank Koulen halen was niet zomaar vanzelfsprekend, maar omdat Chet toevallig samen met Philip Catherine en Jean-Louis Rassinfosse in Brussel optrad, bleek het vrij eenvoudig Chet over te halen naar Terneuzen te komen. Voorafgaand door o.a. de band Batista, rond zangeres Josée Koning, die louter Zuid-Amerikaanse muziek bracht, mocht hij met Philip Catherine en Jean-Louis Rassinfosse de avond afsluiten.

Philip Catherine, Jean-Louis Rassinfosse en Chet Baker tijdens het optreden in Porgy en Bess ( 31 mei 1985) (bron: boek: 40 jaar Porgy en Bess)

Het zou een legendarisch concert worden dat nog steeds door de trouwe fans en oudgedienden van Porgy en Bess gekoesterd wordt als een groots moment .... Het concert duurde tot diep in de ochtend. Ondanks dat de toen al zieke Frank Koulen, alias De Neger, het op een gegeven moment welletjes vond, wist Chet niet van ophouden. Het laatste nummer, dat Frank hem nog gunde, duurde dan ook meteen een volledige set, zo las ik in een stuk van Luc de Baets, getiteld  1987 tot 1997: van Jazzcafé tot concertpodium, in  het herdenkingsboek van 40 jaar Porgy en Bess .... Pas ver na drieën ging het licht uit .....

 Philip Catherine (januari 2013 in Porgy en Bess) ( foto: Hans Koert)

Chet speelde in Terneuzen vooral standards, zoals het If I Should Lose You, My Foolish Heart, Love for Sale, Night Bird, Conception, Leaving en het nummer Arbor Way, dat hij ook speelde tijdens het  beroemde concert op het Hitomi-Kinen-Kodo podium in Tokyo, twee jaar later, met Harold Danko, Hein Van de Geijn en John Ingels ...... Engels dus.  



Chet's Choice (juni 1985) (Criss 1016)

Hoe het geklonken moet hebben in Porgy en Bess, kunnen we ons voorstellen, hoewel er geen officiële opnamen van het optreden in Terneuzen zijn uitgebracht, noch van het trio gemaakt tijdens de Europese tournee voorafgaand aan dit optreden uit Perugia, Bologna, Düsseldorf, Graz, Den Bosch en Amsterdam, of van het tv optreden dat in maart moet heben plaatsgevonden, maar wat wel rest is de fraaie Criss Cross uitgave Chet's Choice, die een week later werd opgenomen ....    

Op 15 februari 1985, een paar maanden voor het Porgy en Bess concert was Chet te gast in het programma Sesjun, dat wekelijks live uitgezonden werd door de Tros-radio vanuit Nick Vollebregt's Jazzcafe. Ook hier werd Chet bijgestaan door Philip Catherine en Jean-Louis Rassinfosse. Vijftig minuten van dit concert zijn terug te vinden op de eerste van een serie spannende dubbelcd's, die uitgebracht zijn in de serie The Sesjun Radio Shows en waarin Chet te horen is met een selectie nummers, geselecteerd uit vijf Sesjun shows (1976, 1978, 1980, 1984 en 1985.)

Jean-Louis Rassinfosse (2009) ( foto: Hans Koert)

 

Chet stond ook op de rol voor de Sesjun uitzending van 12 mei 1988, gisteren precies 25 jaar geleden, dat uitgezonden zou worden vanuit de Singer Concertzaal in Laren samen met het Archie Shepp's Quartet, ter ere van het feit dat Chet al vijftien jaar voor Sesjun optrad.  Helaas - hij kwam niet opdagen ...... Vroeg in de ochtend van de 13 de mei 1988 werd hij gevonden op de stoep van het Amsterdamse Prins Hendrik hotel, waar hij uit een raam van de derde verdieping was gevallen.

 

 Jean-Louis Rassinfosse - Chet Baker en Philip Catherine (foto: Joël Van Audenhaege)(bron: IGLOO IGLO34)

Chet Baker - na 25 jaar nog niet vergeten door de ontelbare jazzfans, die met zijn muziek zijn opgegroeid ...... Wat jammer dat zijn muziek tegenwoordig niet meer te horen is ... of het moet bij toeval zijn, als je achteloos een boekhandel binnen loopt en de achtergrondmuziek, die je ongewild wordt opgedrongen, het wint van al dat moois dat uitgestald ligt ..... papieren boeken - net als cd's en lp's relicten uit een vroeger tijd, een ongelijke strijd aangaand tegen de digitale opmars van eBook en Spotify ..... misschien was het toch niet zo toevallig - die onverwachte ontmoeting met Chet ....!    

Hans Koert
keepswinging@live.nl
Volg de Keep (it) Swinging blog via Facebook en/of vraag haar gratis nieuwsbrief.

 Chet Baker was één van de laatste jazzmuzikanten, die het cliché van de zwaar aan drugs en alcohol verslaafde jazzmuzikant in stand hield .....  en wie bijvoorbeeld de aangrijpende documentaire Let's Get Lost van Bruce Weber kent, heeft zijn leven van gevierd playboy tot introvert "paria" kunnen volgen. Een paar jaar voordat hij overleed, trad hij op tijdens het Scheldejazzfestival in Terneuzen, een avond dat de trouwe bezoekers van de club koesteren als een historisch moment.  Zijn muziek, zijn trompetspel, maar vooral ook zijn steeds breekbaarder wordende zang, spreken zijn fans nog steeds aan .... zelfs toen daar 25 jaar geleden zo'n abrupt eind aan kwam ...... Vergeten door het grote publiek wordt hij nog steeds herinnerd door zijn trouwe fans.

 

 Retrospect
Keep Swinging (old) Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Durium: klankdruk avant la lettre

Revolutionaire verhoging productiesneldheid dankzij Durium
De Hit of the Week: goedkoop geproduceerd kartonnen wegwerpproduct uit de crisistijd overleeft de tijd.
Hans Koert

Bij de introductie van de kartonnen Hit of the Weekplaat begin 1930, de serie buigbare onbreekbare grammofoonplaten, die wekelijks verspreid werden in de krantenkiosken van de VS, werd de nieuwe goedkope kartonnen 78-toeren plaat bestempeld als een baanbrekende uitvinding, die honderd keer sneller en goedkoper geproduceerd kon worden dan de gewone breekbare schellakplaat.
In de Baltimore Afro-American van mei 1930 werd het product aangeprezen in een artikel getiteld: Process Speeds Record Stamping 100 Times. 
 (bron: Baltimore Afro-American - 24 mei 1930)

 (bron: Baltimore Afro-American 24 mei 1930)

In het artikel wordt de snelheid van de productie beschreven als één van haar voordelen: Phonograph record making has been speeded 100 times by the discovery of durium, figures announced today by the makers of the "Hit-of-the-Week" record show. ( = Nieuwe cijfers, gepubliceerd door de makers van de nieuwe Hit of the Weekplaat, bewijzen, dat door de uitvinding van de kunststof Durium het maken van grammofoonplaten honderd keer sneller kan). While 700 ordinary records are being made, 70,000 of these new durium-processed discs can be turned out, it is shown. ( = Bewezen is dat in de zelfde tijd dat 700 gewone platen gemaakt kunnen worden. 70.000 van deze nieuwe Duriumplaten geproduceerd worden).

Hal T. Beans

Het artikel werd een paar maanden na de introductie van de eerste kartonnen Hit of the Weekplaat, februari 1930 in New York City, gepubliceerd en past naadloos in de uitgebreide reclamecampagne in de media, zoals kranten en gesponsorde radioprogramma's (zoals The Durium Hours). Deze kartonnen plaat was een uitvinding van twee professoren aan de Universiteit van Columbia, Hal T. Beans en Joseph Reilly, die met een kunsthars op basis van resorcinol-formaldehyde acetaat, oorspronkelijk ontwikkeld om vliegtuigneuzen mee te beschermen tegen extreme omstandigheden, een goedkope manier hadden gevonden om snel grammofoonplaten te maken.

 

Een unieke foto:  De productie van kartonnen Duriumplaten in de Europese fabriek van de Durium Products Inc.(GB) in Slough bij Londen. (1932)

 

 Het produceren van een schellakplaat - praat nooit over een bakelieten plaat; er werden geen platen van bakeliet gemaakt - was een tijdrovend en ingewikkeld proces, vooral omdat het materiaal tijd moest krijgen om uit te harden -  het durium, dat gebruikt werd om de groef in te persen, had dat niet en daarom konden de kartonnen duriumplaten gemaakt worden met de snelheid van een drukpers. Op grote vierkante platen werden, vijftien gramofoonplaten in één keer gemaakt door even zovele metalen stempels. Twee jaar later draaiden er in de fabriek in Slough (GB), die Duriumplaten voor de Europese markt maakte, machines, die twaalf platen in één keer drukten .... 
 

 Een Durium drukpers (Slough)(Gb)

 

Onderzoek heeft informatie over de productie aan het licht gebracht, dat voorheen onbelicht gebleven is. Vooral de twee foto's, die gemaakt zijn in de productiehal van de fabriek in Slough, vertellen meer over hoe men te werk ging. De Duriumfabriek in Slough, een voorstad van Londen, werd in 1932 geopend voor de Europese markt - de Amerikaanse Durium Product (Inc), die o.a. de wekelijkse Hit of the Weeks produceerde, liep toen al op zijn laatste benen en zou spoedig failliet gaan. De foto's en een tekening uit een uitgebreid persbericht, dat bij de eerste Engelse promotieplaat zat, geeft tamelijk veel informatie over de productie en marketing van het product.

 

 De ingedrukte nummers in het Duriumoppervlak geven details van het productieproces prijs:  1199 B 2

Als je de matrixnummers bekijkt, die in elke plaat te vinden zijn, dan geeft dat ook informatie over het productieproces. Neem bijvoorbeeld één van mijn eigen Hit of the Weekplaten: Rudy Vallee and his Connecticut Yankees met het nummer Was That The Human Thing To Do, opgenomen februari 1932 en uitgebracht 3 maart 1932. Je kent de plaat wellicht.

 Hit of the Week C-1-2 (Hans Koert verzameling)

 

Op de "lege" achterkant vind je een promotiefoto van Rudy Vallee met stropdas (er zijn er ook met vlinderdasje), gemaakt door Hal Phyfe, en de tekst: Rudy Vallee and His Connecticut Yankees are now Recording Exclusively For HIT-OF-THE-WEEK RECORDS en aan de voorkant, de kant waar het label gedrukt is, vind je, behalve de gebruikelijke informatie ook het catalogusnummer C-1-2 ( waarbij de C de maand aangeeft en de getallen de weken, dat de plaat te koop was dus ... De eerste twee weken van maart (1932).)  Onder het label vind je het ingeperste matrixnummer waarbij 1198 het nummer is van de originele wasplaat. De serie begint in 1929 met testplaten (1000? en hoger), waarbij 1019 de eerste officiële uitgave was, een promotieplaat, getiteld  “Tip-Toe Through The Tulips With Me” door het Don Voorhees Orchestra (opgenomen ca. december 1929).

 Tekening uit een Hit of the Week advertentie (1932)

De B, het takenummer, geeft aan dat er hier gebruik gemaakt is van de tweede vastgelegde opname en het getal daarachter geeft waarschijnlijk de stempel aan, waarvan de plaat geperst is, sorry gedrukt is - Duriumplaten werden niet geperst, maar gedrukt, beweerde Durium -, dus de 2 betekent hier dat de plaat op de eerste machine gedrukt is en wel als de tweede van het eerste vel met vijftien platen.

Detailtekening uit de patentaanvraag (1930)

 

 Als je zelf ook deze C-1-2 hebt, staat er hoogstwaarschijnlijk een ander stempelnummer achter, zoals bijv. 24 ( 2de drukpers - 9de plaat) of 50 ( 3de drukpers, vijfde plaat) … Het hoogste stempelnummer dat ik vond op een Hit of the weekplaat is 120, hetgeen zou kunnen betekenen dat er op 8 persen tegelijk gewerkt werd - De Europese fabriek in Slough werkte, getuige een tekening, met een drukpers, die in één beweging 12 gramofoonplaten drukte. Als je zelf ook Hit of the weekplaten in je verzameling hebt - meld me dan wat jouw hoogste stempelnummer is. Laat het me weten, op deze manier:  1208 C 44

 De drukpers zoals die in Slough gebruikt werd - 12 platen in één handeling.

Hit of the Week platen werden gedrukt ….. net als een krant, niet geperst, zoals gewone grammofoonplaten ............ Durium wilde ons dat graag doen geloven - de plaat werd ook verkocht in krantenkiosken. Men weigerde dan ook om royalty’s te betalen, omdat er geen sprake was van een plaat maar van een drukwerk ... De rechter was het daar niet mee eens en Durium moest flink in de buidel tasten om toch de achterstallige royalty’s te kunnen betalen - uiteindelijk zou dit voor een deel, samen met een verminderde omzet,  de ondergang inluiden ..........

 Het voormalige fabrieksgebouw in Slough, opgezocht en vastgelegd door wijlen Peter Tanner ( foto: Peter Tanner)

Op een verloren zondagmorgen zocht platenverzamelaar Peter Tanner in de jaren negentig in het industriegebied van Slough (bij London) het fabrieksgebouw op waar in de jaren dertig de Europese Duriums gedrukt werden. Helaas was er, vanwege het weekend, niemand aanwezig. Het proces hoe de plaat feitelijk gemaakt werd, het technisch verhaal zoals vastgelegd in het patent,  is uitvoerig beschreven in het boekje behorend bij The Complete Hit of the Week Recordings volume 1 ( Archeophone 3002) met als titel A Brief Introduction to Hit of the Week Record - Hans Koert. Trouwens, de Engelstalige Hit of the Week blog geeft veel informatie, waarbij op de online Hit of the Week Discography de platen bekeken kunnen worden.

 Song "Alma Mater"(Lawrence University)(December 1929)

 Bekend is dat de Durium studio in New York City zich op een gegeven moment in het oude MCGraw-Hill gebouw zat, West 42nd Street vlakbij Ninth Avenue, New York City, maar of hier ook de productiemachines stonden betwijfel ik.

De typisch gekromde
Hit of the weekplaat

 Over het proces tussen idee en uitvoering hebben we weinig informatie. Dankzij het archief van de St. Lawrence Universiteit kreeg ik bij toeval een kijkje in de keuken - De universiteit wilde begin 1930 geldinzameling bij oud-studenten om een slaapzaal te verwezenlijken en hadden hun oog laten vallen op het "nieuwe kartonnen Durium plaatje".  De correspondentie tussen Durium en universiteit is deels bewaard gebleven.  Wat opvalt is dat de Durium firma heel flexibel was in haar organisatie, zeker in de begin maanden en dat het lijkt alsof ze ook op locatie konden opnemen. In twee eerdere blogs is dit uitvoerig beschreven:  Alma Mater - De voorbereiding  en Alma Mater: de plaat wordt hier meer uitvoerig op in gegaan.

De kracht van Durium was, dat ze snel veel platen konden "drukken' en in staat waren om 350.000 tot 500.000 platen binnen een paar dagen in heel Amerika in alle krantenkiosken te krijgen.  Helaas is de administratie verdwenen en hebben we geen informatie over het tijdsbestek tussen eerste idee en uiteindelijke opnamen en distributie. Je mag er van uitgaan dat dit binnen een aantal weken geregeld kon worden, we kunnen er alleen maar naar raden. Ik wil dan ook graag in contact komen met mensen, die specifieke informatie hierover hebben.
 
This blog was also published in English at the Hit of the week blog

Hans Koert
samensteller van de (online) Hit of the Week-Durium discography
hitoftheweek@live.nl
Volg de Keep (it) Swinging blog en de Hit of the Week blog op Facebook en vraag de nieuwsbrief

De flexibele buigbare Hit of the Weekplaat, een kartonnen plaat met een Durium kunsthars bestreken 78-toerenplaat, bracht in 1930 een revolutie te weeg tijdens de crisisjaren .... De snelheid waarmee een gramofoonplaat geproduceerd kon worden lag 100 keer hoger dan voor het maken van zo'n breekbare schellakplaat .....  Een Duriumplaat werd namelijk niet geperst maar gedrukt .... een klankdruk dus, zoals we ons wellicht uit de jaren zestig nog als dunne plastic reclameplaatjes herinneren. Durium was zijn tijd ver vooruit, maar sneuvelde uiteindelijk doordat de verkoopcijfers  na een jaar tegenvielen en de rechter niet mee ging in de gedachte dat de plaat drukwerk was en dus vrijgesteld van het betalen van royalties voor componist en uitvoerenden ....

 Retrospect
Keep Swinging (old) Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Newport '58: De optredens van de International Youth Band

 Ruud Jacobs speelt met de Babel's Band op festival (1958). 
Een Nederlands debuut op Newport
Hans Koert

George Wein had Marshall Brown uitgenodigd - als bandleider van zijn Farmingdale High School Band had hij in 1957 indruk gemaakt tijdens het Newport Festival - om een internationaal jeugdorkest samen te stellen dat moest optreden tijdens het Newport Festival editie 1958.  Deze International Youth Band, waar voor ons land Ruud Jacobs mocht plaatsnemen achter de bas, was samengesteld uit jonge talentvolle Europese jazzmusici. Op 4 juli 1958 was het dan eindelijk zo ver ... het Newport Festival.

Newport 58: De geboorte van Babel's band (Nederlands) | Newport '58: Babel Band's Birth (English) | Newport '58: De slag om Newport (Nederlands) | Newport '58: The Battle of Newport (English) | Newport '58: Babel's Band brass section (English) | Newport '58: De kopersectie van de Toren van Babelband (Nederlands) | Newport '58: The reed section of the International Youth Band (English) | Newport '58: De rietblazers van The International Youth Band (Nederlands) | Newport '58: The rhythm section of the Babel's Band ( English) | Newport '58: De ritmesectie van de toren van Babelband (Nederlands) |  Newport '58: Een Babylonische spraakverwarring (Nederlands) | Newport '58: A Tower of Babel ( English) | Newport '58: Paul Duynhouwer herinnert de International Youth Band (Nederlands) | Newport '58: Paul Duynhouwer remembers the International Youth Band (English) |  Newport '58:  Het optreden op het festival (Nederlands) | Newport '58: The International Youth Band at the festival (English) | Newport '58: Optreden in Blokker (Nederlands) | Newport '58: The Blokker concert (English) | Newport '58: De wereldtentoonstelling in Brussel (Nederlands) | The Brussels World Exposition ( English) 

The International Youth Band tijdens een optreden op het Newport Festival (1958) ( bron: Lp: The Newport Jazz Festival 1958 - The International Youth Band (Philips 840 046))

Newport ‘ 58 – Eén van de grootste festivals in de VS in de jaren vijftig en zestig van de vorige eeuw. Opgericht in 1954 groeide het uit tot een prestigieus festival, waar alle grootten uit de jazzwereld hun opwachting maakten. In 1958 was dat niet anders ….

De mooie documentaire Jazz On A Summer's Day geeft een schitterende sfeerimpressie van het festival .......

• Bert Stern, een gevierd fotograaf, maakte een 80-minuten durende documentaire over dit festival, getiteld Jazz On A Summer’s Day – één van de meest belangrijke documenten uit de jazzgeschiedenis van de jaren vijftig met flitsen van optredens van musici als Louis Armstrong, Anita O’Day, Thelonious Monk, Chico Hamilton, Sonny Stitt, Sal Salvador, Dinah Wasington, Mahalia Jackson, Jimmy Giuffre, Gerry Mulligan en George Shearing;  Je vindt ze allen terug op deze film, terwijl anderen, die er ook waren, weer niet in beeld gekomen zijn ……   een kwestie van rechten of gewoon weggeknipt? Zo mis ik bijvoorbeeld Marian McPartland, Lee Konitz, Horace Silver, Miles Davis en ………….. the International Youth Band.

Geniet van een  korte trailer van Bert Stern's documentaire Jazz On A Summer's Day.




De optredens van deze band op het Newport Jazz Festival, gesitueerd in het Freebody Park in Newton (Ri): één matinee op vrijdag en een avondconcert op zondag 6 juli 1958. Dit laatste concert werd opgenomen en uitgebracht op lp, hoewel in een discografie van deze band van de hand van Michael Fitzgerald 4 juli 1958 genoemd wordt.

Er werden zeven nummers vastgelegd: Don’t Wait For Henry - Don’t Blame Me - Jazz Concerto for Alto Sax – Too Marvelous For words – Swinging The Blues – Imagination en de Newport Suite, Opus 24, die weer uit twee delen bestond: Blues en A Dance. De nummers waren gearrangeerd door Marshall Brown, John LaPorta, Arif Mardin en Bill Russo. 

The International Youth Band: Christian Kellens op trombone - Marshall Brown leider. (bron: Lp: The Newport Jazz Festival 1958 - The International Youth Band (Philips 840 046)) 

 Ruud vertelde na terugkomst in Nederland, dat hij niet zo tevreden was met de arrangementen: In het artikel Twee Maal Amerika (Rhythme Sep/Okt. 1958) zegt hij: De arrangementen vielen me wat tegen, maar 't orkest klonk na enkele keren erg goed. Andy Marsala, die meespeelde op twee nummers, Don’t Blame Me en Jazz Concerto For Alto Sax, een John LaPorta compositie,  was de enige niet-Europeaan in de band. Dat verdient uitleg, aangezien de International Youth Band toch samengesteld was uit getalenteerde Europese jazzmuzikanten.  Hij was geboren in New York (juni 1942) en had als kind clarinet en altsax leren spelen bij  ….. Marshall Brown en John LaPorta.

Andy Marsala
 (source: music-room.net)

Hij  was gaan spelen als teenager in de Farmingdale High School band van Marshall Brown, die zeer succesvol met dat orkest in 1957 op het Newport festival had opgestreden. Andy Marsala was daar opgevallen door zijn spel en werd de sensatie van het 1957 Newport Jazz Festival genoemd. Zijn spel was de aanleiding voor George Wein om Marshall Brown te vragen een International Youth Band te formeren uit louter Europes talent, die moest optreden op het volgende festival. Voor Nederland werd Ruud Jacobs aangewezen ….. Dit verklaart de aanwezigheid van Andy Marsala, de oogappel van Marshall Brown en John LaPorta, tijdens het optreden. Interessant is een filmfragment van The International Youth Band  van een optreden tijdens het Newportfestival van 1960, waarbij Cannonball Adderley als speciale gast samen met Andy Marsala het stuk Party Line laat horen ………. Het geeft, ondanks de slechte beeldkwaliteit, een mooi beeld van hoe de International Youth Band, met Andy Marsala en Marshall Brown als dirigent – leider er moet hebben uitgezien ….. (  Newport 30 juni 1960)
 

Tijdens het tweede optreden, tijdens de finale, speelde  Louis Armstrong, waarschijnlijk met een paar van zijn bandleden (o.a. Jack Teagarden) mee tijdens  met the International Youth Band in het nummer On The Sunny Side Of The Street.

Zomer T(h)rillers - Toren van Babel (bron: Dagblad van het Noorden ( 2 Aug 1958) 

 Bix jr.,  ongetwijfeld een pseudonym, journalist van het  Dagblad van het Noorden berichtte in het Rhythmisch Klankboek dat de concerten in Newport een groot succes waren ….…… Ondanks een voorbereidingsperiode van slechts drie weken, presteerden de heren het, veruit de beste prestatie te leveren.  (Dagblad van het Noorden – 2 aug. 1958) 

 Max Roach en Ruud Jacobs op Newport (footo: Ruud Jacobs archief)

Anton Kop jr. schreef in het artikel Newport 1958 dat de kritieken in de VS over the International Band, met onze eigen Ruud Jacobs  niet allemaal lovend waren  – De solisten waren niet allemaal zo geweldig, maar de band klonk goed en had wel swing. Als beste solist werd de Fransman Roger Guérin genoemd. ( Rhytme  Newport 1958 nº 108 (15 september 1958 p. 8).  Ruud herinnert zich over deze weken in de VS, de vele ontmoetingen met grote namen - Ruud heeft een foto met daarop Max Roach, die op het festival van Newport met zijn Max Roach + 4 groep optrad (met Booker Little, George Coleman, Ray Draper (whow op tuba) en Art Davis). Hij begeleidde ook Dinah Washington en maakte deel uit van het Terry Gibbs sextet met Gerry Mulligan als speciale gast. Omdat Ruud op zijn revers een Nederlands vlaggetje heeft, dateert deze foto van het festival.   

Bernt Rosengrens en Christian Keller met Oscar Pettiford op het 1958 Newport Festival bron: OJ april 1959) 

 Tijdens de weken in de VS zag hij concerten van Teddy Wilson, Sarah Vaughan en Benny Goodman.  Als we een club binnenkwamen, vertelde hij me, dan werden we vaak uitgenodigd om mee te spelen en Gerry Mulligan was zelfs zo enthousiast over onze band, dat hij hem wel wilde overnemen ( zie vorige blog. ). Ik heb veel met Gerry Mulligan in zijn nieuwe kwartet gespeeld, waar ook Art Farmer in zit ( met verder Bill Crow op bas en Dave Bailey slagwerk). Ruud vertelde me ook Oscar Pettiford ontmoet te hebben, de bassist, die in die dagen een beroemdheid was – Ruud zou een jaar later met hem spelen tijdens een concert in het Concertgebouw en het Gebouw voor K & W in Scheveningen tijdens een tweetal concerten in de serie Jazz for the DSC. ( 9 en 10 mei 1959).  Ook hoorde Ruud vele malen het kwintet van Miles Davis.

 Ook Louis Armstrong maakte veel indruk en ze werden zelfs bij Satchmo thuis ontvangen -  Ruud koestert nog steeds een foto van Satchmo, die hij van hem kreeg, zittend op het toilet, een reclamecampagne waaraan Louis meewerkte voor het product Swiss Kriss, an herbal laxative. Louis was in die dagen een roving ambassador voor Rexall drugstores, waarbij de boodschap luidde, dat door het gebruik van Swiss Kriss Louis van 268 pond afgevallen was tot 173 pond ………..  Een laxeermiddel dat hij iedereen kon aanbevelen ….  ( Satchmo-slogan .. Leave it all behind you. ). Hij adviseerde de bandleden, volgens Ruud, het spul ook te gebruiken als ze ook een ouwe jazzmuzikant wilden worden. ( bron: PlanetBarberella.blogspot.com). Ruud verbaasde er zich over, na terugkomst in Nederland, dat zelfs de grootten in de jazzwereld elke schnabbel moesten aannemen om rond te kunnen komen ………….. Na de optredens in Newport ging de complete band terug naar Europa, behalve de Hongaarse gitarist  Gabor Szabo, die als vluchteling naar de VS gekomen was.  Ze speelden in Europa nog verschillende gigs, zoals tijdens de wereldtentoonstelling in Brussel en in de veilinghal van Blokker.  Daarover later meer! 

Hans Koert
keepswinging@live.nl
Volg de Keep (it) Swinging blog via Facebook of vraag haar gratis nieuwsbrief.


George Wein nodigde bandleider Marshall Brown uit, die met zijn Farmingdale High School Band indruk had gemaakt tijdens het Newport festival van 1957, om een groep jonge talentvolle Europese jazzmuzikanten uit te nodigen voor een International Youth Band, die op het festival van 1958 moest optreden. Voor Nederland werd Ruud Jacobs uitgenodigd. In een serie blogs de herinneringen van Ruud Jacobs aan dit festijn. Vandaag de optredens van de band tijdens het Newportfestival van 1958. 

 Retrospect
Keep Swinging (old) Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions